ხელისუფლება აკვარიუმში, შტაინერი და ... მშიერი ბავშვი!

                               გაზეთი "ქრონიკა +", #6, 28.05.2013

სააკაშვილის ხელისუფლება  უხვად აფინანსებდა ეკლესიას (აგვისტოს ომის შემდეგ  საპატრიარქოსთვის გადარიცხული თანხები წელიწადში 11 მილიონიდან 25 მილიონ ლარამდე გაიზარდა), ჩუქნიდა ძვირადღირებულ „ჯიპებს“, არ ბეგრავდა გადასახადებით. ეს კეთდებოდა არა „ნაციონალთა“ ღვთისმოსაობის გამო, არამედ მრევლის სოციალურ-პოლიტიკური აქტივობიდან გამოთიშვისთვის, რასაც სასულიერო პირების დიდი ნაწილი ასრულებდა კიდეც და პრეზიდენტის მიმართ საჯარო ხოტბა-დიდების შესხმასაც არ ერიდებოდა. პრივილეგიების სანაცვლოდ „მასების ოპიუმის“ როლის შესრულებას, როგორც ჩანს, ეკლესიური პრაგმატიზმი მორალურად ამართლებდა.

რელიგიურ ორგანიზაციათა რეგისტრაციის შესახებ კანონის მიღებასთან დაკავშირებით საპატრიარქოს მესვეურებსა და „ნაციონალებს“ შორის  „შავმა კატამ“  გაირბინა. ეკლესიამ ხალხზე საკუთარი გავლენის დემონსტრირება და საერო ხელისუფლების წაჩოქება მრევლის ხალხმრავალი მსვლელობით სცადა, წმინდა სინოდის სხდომაზე ხელისუფალთა თავხედური მივარდნის შემდეგ რეპრესიული სახელმწიფო მანქანის შიშმა უკან დაახევინა. საზოგადოებამ ეს მაშინ იმით ახსნა, რომ მღვდელმთავრებზე კომპრომატების მომძიებელმა კუდ-ის ერთ-ერთმა განყოფილებამ თავისი ბინძური ფუნქცია წარმატებით შეასრულა.

„ნაციონალებისთვის“ საპასუხო დარტყმის მიყენების შესაძლებლობა ეკლესიას ახალი  პოლიტიკური ძალის გამოჩენის შემდეგ მიეცა. სასულიერო პირები ღიად დაუდგნენ გვერდში „ქართულ ოცნებას“ წინასაარჩევნო აგიტაციის საქმეში, საპარიარქოსთან ასოცირებული ორგანიზაციები 2012 წ. სექტემბრის მანიფესტაციებში მონაწილეობდნენ და თავადაც მოახდინეს მასობრივი მსვლელობის ორგანიზება.

ეს წვლილი ახალმა ხელისუფლებამ საპატრიარქოს დაუფასა დაფინანსების იმავე დონეზე დატოვებით, როგორიც 2013 წლის ბიუჯეტის პროექტით იყო განზრახული. ერთი თვის წინ ივანიშვილის მიერ ეკლესიაში არსებული პრობლემებისა და საბიუჯეტო თანხებით ეკლესიის დაფინანსების შესაძლო შეწყვეტის გაკვრით ხსენებას თბილისის ქუჩებში მრავალათასიანი მრევლის სასიგნალო მსვლელობა მოჰყვა. სააღდგომო ეპისტოლეში აბორტის აკრძალვისა და ამ გზით გადარჩენილ ახალშობილთა ღატაკი ოჯახებიდან ეკლესიისათვის აღსაზრდელად გადაცემის მოთხოვნით გამოჩნდა, რომ მღვდელმთავრებს ქვეყნის ცხოვრებაში გაცილებით დიდ როლზე აქვთ პრეტენზია და არ დაკმაყოფილდებიან მხოლოდ ადამიანთა სულიერი დამოძღვრის ფუნქციით.

ზოგიერთი თვლის, რომ პერვერსიების განვითარება „არ არის დამოკიდებული სწორ აღზრდაზე“, მაგრამ მე, როგორც მოქალაქესა და ექიმს მიმაჩნია, რომ ბავშვი უნდა იზრდებოდეს სრულფასოვან ოჯახში და არა - ბავშვთა სახლებსა და რელიგიურ ორგანიზაციებში. მზრუნველობამოკლებული ბავშვებისთვის სახელმწიფო ამჟამად ახორციელებს სწორ სოციალურ პროგრამას, და ამით ცდილობს მაქსიმალურად დაიცვას ბავშვის სული გარემოს გავლენით არასწორი ფორმირებისაგან, მ.შ. სქესობრივი აღზრდის ასპექტში. მოზარდის ჰარმონიული განვითარების შესაძლებლობა და ჰეტეროსექსუალური ორიენტაციის ჩამოყალიბება ერთსქესიან გარემოში, იქნება ეს ჰომოსექსუალთა ოჯახები თუ მონასტრები, ძალიან საეჭვოა.  აბორტის აკრძალვასთან ერთად, ბავშვთა ბიოლოგიურ ოჯახებში გასაზრდელად, საკუთარი საბიუჯეტო შემოსავლების ხარჯზე ეკლესიას რომ ამ სახელმწოფო პროგრამის დაფინანსების გაზრდა მოეთხოვა, გასაგები იქნებოდა ჰომოსექსუალიზმის პროპაგანდასთან ბრძოლის ლოზუნგით  მოძღვართა მიერ ატეხილი აჟიოტაჟი. ამგვარი არათანმიმდევრულობა აშკარას ხდის, რომ ამ საკითხში ქართული საზოგადოება ღრმა დილეტანტიზმშია ჩაძირული და უმცირესობათა თემა აქ მხოლოდ პოლიტიკური სპეკულაციებისთვის გამოიყენება.

მთავრობის საგარეო-პოლიტიკური წარმატებისათვის ხელის შეშლის მიზნით ჰომოფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღეს შესაძლო პროვოკაციის რისკზე ჩვენ ჯერ კიდევ 7 მაისს ვწერდით, მაგრამ  ამ გაფრთხილებას  ყური არავინ უგდო.  იმის ნაცვლად, რომ გაემართათ დიალოგი ორივე მხარესთან და კონფლიქტის პრევენცია მოეხდინათ, მაღალჩინოსნებმა კაბინეტებიდან დამკვირვებლის როლი იკმარეს, მოვლენების განვითარებაზე პასუხისმგებლობა კი უიარაღო პოლიციელებს აჰკიდეს, რომელსაც „არც მწვადისა და არც შამფურის დაწვის“ პრინციპით უნდა ემოქმედა.

 „პოლიცია... ჩადგება შუაში სექსუალური უმცირესობებისა და მათი მოწინააღმდეგე მოძრაობის წარმომადგენლებს შორის და არ დაუშვებს რაიმე სახის ესკალაციას", - განაცხადა პრემიერმა წინა დღეს, მაგრამ პოლიციამ წინააღმდეგობის გაწევის გარეშე გახსნა ბარიერი კონტრ-მიტინგსა და ფლეშ-მობელებს შორის. ამის შემდეგ ის უკვე არა სამართალდამცავი, არამედ ჰუმანიტარული ორგანიზაციის როლს ასრულებდა და, სანამ რუსთაველზე და მიმდებარე ქუჩებზე ვნებები არ ჩაცხრა, თუმცა, ბიძინა ივანიშვილმა მისი ამგვარი მოქმედება შეაფასა, როგორც „სწორი და ადექვატური“. ეგზალტირებულ მასასთან შედარებით მცირერიცხოვან და პერანგისამარა მყოფ პოლიციელებს როგორ უნდა ემოქმედათ ვითარების ადექვატურად, გაუგებარია.

პროცესში მონაწილე ყველა მხარეს აწყობდა ვითარების ესკალაცია:  უმცირესობათა უფლებადამცველებს - ქვეყანაში ფუნდამენტალისტური და ჰომოფობიური განწყობების ევროატლანტიკისთვის საჩვენებლად, რუსეთზე ორიენტირებულ პოლიტიკურ ძალებსა და სასულიერო პირებს - ხელისუფლებისთვის მასებზე საკუთარი გავლენის სადემონტრაციოდ და მხარდამჭერთა მობილიზაციისათვის, მთავრობას - მწვავე სოციალური პრობლემატიკიდან საზოგადოების ყურადღების გადასატანად. თუმცა, ვითარება გახდა უკონტროლო და სახელმწიფოს უსუსურობის შეგრძნება გააჩინა. „ეს იყო ერთგვარად ჯანყი სახელმწიფოს წინააღმდეგ და, გაცილებით ნაკლებად, იმ ადამიანების წინააღმდეგ, ვიზეც იმ კონკრეტულ მომენტში მიიწევდნენ,“- ასე შეაფასა თინათინ ხიდაშელმა ამ დღეს განვითარებული მოვლენები, სადაც თვალნათლივ ჩანდა ეკლესიის მესვეურთა საორგანიზაციო მოწოდებები, მათ მიერ პოლიციის კორდონის გარღვევა და, ბოლოს, ერთ-ერთი მღვდელმთავრის მუქარანარევი ქადაგებაც მოვისმინეთ.

„მთავრობის მზაობა არის ისეთი, რომ კანონის დარღვევის ფაქტზე ყველამ უნდა აგოს პასუხი, იქნება ეს ჩვეულებრივი მოქალაქე თუ სასულიერო პირი. კანონის წინაშე ყველა თანასწორნი ვართ. მე ვფიქრობ, რომ იმ კითხვებს, რაც ევროპის თუ ამერიკის მხრიდან არსებობს, პასუხი გაეცემა სამართალდამცავი სტრუქტურების სწორი ქმედებით,“ - ევროკავშირისა და აშშ სახელმწიფო დეპარტამენტის მკვახე განცხადებების შემდეგ განაცხადა პრემიერ-მინისტრმა, რაც იმას ნიშნავს, რომ არეულობაში მონაწილე რამდენიმე აქტივისტსა და ორიოდე მღვდელს მსუბუქად დააჯარიმებენ, რითაც შეეცდებიან თეოკრატიის მოსალოდნელობით შეშფოთებული საზოგადოების დაშოშმინებას.

სოციალურ ქსელებში ამ მოვლენებს მწვავე დისკუსიები მოჰყვა, საზოგადოებრივი აზრი მკვეთრად გაიყო. როგორც ყოველთვის, გარე ძალების „ფარული ხელის“ ვერსიებიც გამოითქვა. მაგალითისთვის, ერთ-ერთი კომენტარი: „დღეს ეკლესიამ დაამტკიცა, რომ წარმატებით ჩაანაცვლა "შავები". მან იგრძნო ძალა და, შესაბამისად, რეალურად საშიში გახდა სახელმწიფოსთვის. ამას არავითარი კავშირი არა აქვს რწმენასთან და ეს რუსული ფულით მომძლავრებული შავრაზმული მოძრაობაა. თუ არ იქნა მიღებული გადამჭრელი ზომები, რეალურად მივიღებთ ორხელისუფლებიანობას და ხშირად გავხდებით სახელმწიფოს დაშანტაჟების მოწმენი.“ ანალოგიურად ფიქრობენ დასავლეთშიც: "17 მაისს სასულიერო პირებმა, უპირველეს ყოვლისა, ქვეყნის ახალ მთავრობას ესროლეს გამოწვევა, რომელსაც მილიარდერი ბიძინა ივანიშვილი უდგას სათავეში", _ წერს ფრანგული „ფიგაროს“ ჟურნალისტი რეჟი ჟანტე.

მაისის მოვლენებში „ვიღაც“ რომ არის ინსპირატორი, ამას ეჭვობს მთავრობაც: „საფუძვლიანი ეჭვი აქვს შს მინისტრს, რომ ეს გარედან იმართებოდა. იყვნენ ძალები, ვინც ამას ახალისებდნენ და, თუ გნებავთ, აფინანსებდნენ კიდეც. ეს ეჭვი აქვს შს მინისტრს და მე მას ეჭვის დონეზე ვიზიარებ, რომ ის, რაც მოხდა ჩვიდმეტში, ეს არ მომხდარა ბუნებრივად,"- განაცხადა ბიძინა ივანიშვილმა და დასძინა, რომ ეს იმ ადამიანებს ეხება, რომლებიც 17 მაისს ძალადობდნენ.  

ეკლესიის მრევლის ძალადობის, ხელისუფლების უმოქმედობის შეფასებამ და პოლიტიკურ ლიდერთა გამონათქვამებმა ისედაც გათიშული საზოგადოება კიდევ უფრო დაასეგმენტა, მ.შ. „ქართული ოცნების“ მხარდამჭერთა ბანაკიც. პროცესები თუ მართლაც „გარედან მართულია“, მაშინ ძნელი არაა დავინახოთ „ხავერდოვანი რევოლუციის“ ტექნოლოგებისათვის დამახასიათებელი ხელწერა, რომლის საწყის ეტაპზე სწორედ საზოგადოების გახლეჩა და რადიკალიზაციის მიღწევა არის აუცილებელი. პროცესების შემდგომი განვითარება ნათლად დაგვანახებს, სპონტანური იყო ეს მოვლენები თუ რომელიმე მხარე მართლაც ახორციელებს გარკვეულ სცენარს, რომელშიც სამოქალაქო დაპირისპირების შენარჩუნება და გამწვავება აუცილებელი კომპონენტი უნდა იყოს.     

ბიძინა ივანიშვილის მიერ მიმდინარე პროცესების შეფასებაში ცვლილება მხოლოდ „ექსპერტთა კლუბთან“ შეხვედრის შემდეგ მოხდა, სადაც, როგორც ჩანს, მოსალოდნელი საფრთხეების შესახებ მას პირუთვნელად უთხრეს. აძლევენ თუ არა მას  „შიდა ექსპერტები“ ისეთ რჩევებს, რაც გრძელვადიან პერსპექტივაში ქვეყანას სერიოზულ რყევებს ააცილებს, უკვე საეჭვო ხდება. ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, რომ პრემიერი მართლაც მოექცა საქართველოში ინტელექტუალური კადრების დეფიციტის „ხუხაშვილისეული“ მითის გავლენის ქვეშ და საკუთარ გარემოცვაში ჩაიკეტა.

საზოგადოების ერთმანეთთან დაპირისპირებული ფუნდამენტალისტური და ლიბერალური ნაწილების ხილული ანტაგონიზმის არა თუ აღმოფხვრის, დარეგულირების მცდელობებიც კი ხელისუფლების მხრიდან არ ჩანს. ჯერ-ჯერობით, სახელმწიფო სტრუქტურები ინერციით განაგრძობენ ფუნქციონირებას, მაგრამ მართვის სისუსტის სიმპტომები მათი სტაბილურობის სიმყიფის განცდას უკვე იძლევა. ხელისუფლება პროცესების მართვის ვირტუალურ, PR-მეთოდებზე გადადის. ეტყობა, მმართველი კოალიცია საგარეო-პოლიტიკურ ფიასკოს ეგუება, უარყო „კოაბიტაციის“ რეჟიმი და „ნაციონალური მოძრაობის“ ლიდერთა დაჭერა-დასჯის დაწყებით ის „სისხლის გამოშვება“ დაიწყო, რომლითაც მასების მხარდაჭერის შენარჩუნება სურს. „სანახაობა პურის გარეშე“ ეფექტურია ხანმოკლე პერსპექტივაში, მაგრამ მხოლოდ იმ ჭირის დამალვის მცდელობაა, რომელიც შეიძლება დროებით მინავლდეს, მაგრამ არსად გაქრება და სახელმწიფოს ორგანიზმს პერმანენტული ციებ-ცხელებით გამოღრღნის.

რაც შეეხება საერო სახელმწიფოს მოწყობასა და ეკლესიასთან მის ურთიერთობას: დღევანდელი მდგომარეობის მიზეზები რუდოლფ შტაინერმა ჯერ კიდევ 1919 წელს გვიწინასწარმეტყველა ნაშრომში „სოციალური საკითხის ძირითადი პუნქტები აწმყოსა და მომავლის ცხოვრებისეულ აუცილებლობებში“, სადაც გამოთქვა სოციალური ორგანიზმის სამნაწილიანი მოწყობის იდეა. საზოგადოების ცხოვრების ეკონომიკური, პოლიტიკური და სულიერ-კულტურული მხარეების ერთმანეთისგან გამიჯვნისა და სამივე მათგანში თითოეული მოქალაქის მონაწილეობის შტაინერისული მოდელი გამახსენა XXI საუკუნის საქართველოს მდგომარეობამ: ბიზნესის პოლიტიკასთან გადახლართვა, როცა ფული სულ უფრო მეტად მართავს სახელმწიფოს, დღევანდელ დემოკრატიას ფარსად აქცევს,  სახელმწიფოსა და ეკლესიის სრულად განცალკევების პრინციპიდან გადახვევას თეოკრატიის საფთხეები მოჰყვება. ამგვარი მომავლის შესაძლებლობაზე გვაფრთხილებდნენ მოაზროვნეები, მაგრამ კაცობრიობა მხოლოდ ერთ დემონს დაემონა: „MONEY, MONEY, MONEY!”.

დააკვირდით: „ნაციონალური მოძრაობის“ ბედის ჩარხის უკუღმა ტრიალი იმ დროიდან დაიწყო, როცა ხელისუფლებასთან შეზრდილი, ოლიგარქიულ-მონოპოლური კაპიტალი მთლიანად გაბატონდა ეკონომიკური ცხოვრების ყველა დონეზე,  რამაც ქვეყანა სტაგნაციისა და სოციალური აფეთქების გარდაუვალობის წინაშე დააყენა. ასევე, ქვეყნის ყველაზე დიდი სულიერი ორგანიზმის - ქართული მართლმადიდებლური ეკლესიის შიდა საქმეებში ხელების ფათურმა, ამ ინსტიტუტის საკუთარი პოლიტიკური ბატონობის გამყარების მიზნით   საფინანსო და სხვა სახის „ძღვენებმა“ სასულიერო პირებს მოღვაწეებს პოლიტიკურ პროცესში ჩარევისა და გავლენის მოპოვების საპასუხო სურვილი გაუჩინა.

P.S. კვლავ შემაძრწუნებელი ინფორმაცია: „შუახევის მუნიციპალიტეტის ბარათაულის თემში მცხოვრები, სოციალურად დაუცველი დუმბაძეების 4-სულიანი ოჯახის ყველაზე პატარა წევრის, 3 წლის ირაკლის ჯანმრთელობის მდგომარეობა უკიდურესად მძიმეა, მას კვების დარღვევის ნიადაგზე ქრონიკული დაავადება ჩამოუყალიბდა.“ ჩვენში არსებული პრაქტიკიდან გამომდინარე,  ეკლესის პოზიცია შიმშილით სიკვდილის პირას მისული ბავშვის მდგომარეობის თაობაზე, ალბათ, ისევ მისი ოჯახის რელიგიური კუთვნილების მიხედვით გაცხადდება, ჯანდაცვის მინისტრი კი უბნის ექიმს სერტიფიკატის ჩამორთმევით დასჯის.

არავის არაფერს ვავალდებულებ და არ ვთხოვ,- ყველა თავის საქციელზე აგებს პასუხს სინდისის წინაშე, - მაგრამ მახსენდება, რომ ებრაულ სინაგოგაში თემის ყველა წევრი შემოსავლის 10%-ს ღვთის საქმისათვის ტოვებს, რაბინები ამ თანხებს გაჭირვებულებს უნაწილებენ, ხელმოკლე ნიჭიერ ბავშვებს სწავლის ფულს უხდიან...

ბუმერანგი საქართველოს მთავრობისათვის

                                                   გაზეთი "ქრონიკა +", #5, 21.05.2013

როგორც ბოლო პერიოდში მედიაში გაჟონილი მასალებით დასტურდება, „კოჰაბიტაციად“ წოდებული პროცესი არჩევნებამდე ცხრა თვით ადრე ჩაისახა, როცა „ქართული ოცნების“ რეგიონული ორგანიზაციების შექმნას მამუკა არეშიძე ჩამოაცილეს და ეს საქმე „ჩეკისტს“, გელა ხვედელიძეს ჩააბარეს.  ეს უკანასკნელი მამალაძის გუბერნატორობისა და ხაბურძანიას მინისტრობის დროს ქვემო ქართლის უშიშროების უფროსად მუშაობდა და, როგორც ჩანს, მისი ძველი კავშირები, მაგალითად, შს მინისტრის მოადგილე გია ლორთქიფანიძესთან და კონსტიტუციური უსაფრთხოების დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე ვაჟა ლელუაშვილთან, პოლიტიკურ ბრძოლაში მეტად სასარგებლოდ იქნა მიჩნეული: „ქართული ოცნების“ ხელმძღვანელობა მისთვის საინტერესო ინფორმაციას უკვე ამ არხიდან იღებდა.

„კუდ-ის ძირითადი ამოცანა ქვეყნის უსაფრთხოების დაცვა კი არა, პოლიტიკური პოლიციის როლის შესრულება და ოპოზიციურად მოაზროვნე ადამიანებზე კომპრომატების შექმნა იყო: ვიდეომასალის მოპოვება, მოსმენა, დასმენა და ა.შ. ყოველივე ამის სულისჩამდგმელი კუდ-ში იყო ვაჟა ლილუაშვილი - ადამიანი, რომელიც არ იძირება, ლევან მამალაძის დროიდან მოყოლებული, სულ თანამდებობაზეა. ლილუაშვილმა საშინელი სისტემა შექმნა არა მარტო ქვემო ქართლში, არამედ მთელ საქართველოში, განსაკუთრებით კი - აღმოსავლეთ საქართველოში. მან ადამიანები აქცია დამსმენებად და "ჩამშვებებად", შექმნა მოსასმენი სისტემები და დაიწყო კომპრომატების შეგროვება ყველაზე - როგორც ოპოზიციურად განწყობილ ადამიანებზე, ასევე "ნაციონალური მოძრაობის" ლიდერებზეც", - აცხადებს არეშიძე გაზეთ „ყველა სიახლისათვის“ მიცემულ ინტერვიუში.

საზოგადოებრივ მოძრაობაში მისული ენთუზიასტები ახლადშექმნილ პარტიას აღარ გააკარეს, დარგობრივი ჯგუფების მიერ შემუშავებული კონცეფციები და პროგრამები მხოლოდ წინასაარჩევნო დაპირებების „დრაფტებად“ მოიხმარეს. ივანიშვილის მხარდასაჭერად მისული საზოგადოება მხოლოდ მოხალისე აგიტატორებად და კენჭისყრის დღეს - დამკვირვებლებად,  ასევე მასობრივი აქციების სტატისტებად გამოიყენეს, ხოლო არჩევნების შემდეგ „ოცნების“ ოფისის კარი ისე მიუკეტეს ცხვირწინ, რომ მადლობაც კი არავის უთქვამს.

მასობრივი წინასაარჩევნო აქციების ორგანიზებისათვის, ცხადია, უპრიანი იყო უმეტესწილად შსს-ს მიერ მართული პირების გამოყენება, რომლებსაც კუდ-ი არაფერს ერჩოდა და ასეთი გარანტიის გამო თავად ეს ადამიანებიც უფრო აქტიურები იყვნენ, ვიდრე საკუთარი ოჯახების უსაფრთხოების რისკებზე მოფიქრალი უბრალო ენთუზიასტები. ამგვარად, „ოცნების“ ბევრ შტაბში ხელმძღვანელი პოსტებიც, ხვედელიძის ხელდასხმით, უშიშროების ყოფილმა თუ მოქმედმა „სანდო პირებმა“ დაიკავეს, რომელთა მართვა, საჭიროებისამებრ, ნებისმიერი მიმართულებით შეიძლებოდა.  ამ გზით ფორმირებული პარტაქტივი დახვდათ ივანიშვილის მიერ წარდგენილ კანდიდატებს ბევრ მაჟორიტარულ ოლქში, რაც არჩევნების შედეგებზე ზემოქმედების ბერკეტად გამოდგებოდა: „ნაციონალური მოძრაობის“ კანდიდატთან მორიგების შემთხვევაში ოპოზიციის მაჟორიტარი იმ ოლქში, ფაქტიურად, განწირული იყო.

„ჩემი და საერთოდ "ქართული ოცნების" დამარცხება ქვემო ქართლში ვაჟა ლილუაშვილის ქმედებებით იყო გამოწვეული. ვერ გამოვრიცხავ და დიდი ეჭვი მაქვს, რომ ჩემს დამარცხებაში გელა ხვედელიძეც იყო ჩართული",- ამბობს მამუკა არეშიძე, რომელიც გარდაბნის რაიონში მაჟორიტარობის კანდიდატი იყო „ქართული ოცნებიდან“. შემიძლია მისი ნათქვამი დავადასტურო, რომ მიუხედავად მრავალეთნიკურობით გამოწვეული სირთულისა, ქვემო ქართლის შვიდი საარჩევნო ოლქიდან ხუთში  მაინც იყო „ნაციონალების“ დამარცხების რეალური შანსი, თუ „ოცნების“ ცენტრალური ოფისი განახორციელებდა მიღებული ხმების დაცვისთვის ზვიად ძიძიგურის მიერ მოწოდებულ გეგმას, რომელსაც აგვისტოს დასაწყისში ამ რეგიონის ყველა მაჟორიტარობის კანდიდატი ვიზიარებდით, მაგრამ მისი შესრულება გელა ხვედელიძემ იკისრა და ფიქციად აქცია.  არაფერი გაკეთდა აზერბაიჯანში მყოფი ემიგრაციის წინასაარჩევნო აგიტაციაში ჩასართავად, რომლის სათავისოდ მართვა სახელისუფლებო რესურსის გამოყენებით მმართველ პარტიას არ შეეძლო, რასაც მე პირადად ვთავაზობდი „ოცნების ხელმძღვანელობას“ არჩევნებამდე ცხრა თვით ადრე.

„ქართული ოცნების“ ბევრი მხარდამჭერის მონაყოლით, რომლებიც წინასაარჩევნო ბრძოლიდან მათ ჩამოცილებას რეგიონული სამსახურის უფროსს, გელა ხვედელიძეს აბრალებენ, სხვა რეგიონებშიც, მ.შ. სამეგრელოში, ანალოგიური სქემა მოქმედებდა და ოპოზიციური კოალიციის წარუმატებლობის მიზეზი „ნაციონალებთან“ შესაძლო ფარული გარიგება იყო. ფაქტია, „ქართულმა ოცნებამ“ არა მარტო ქვემო ქართლში წააგო ნაყოფიას, ოქრიაშვილისა და ბეჟუაშვილის მსგავს ბიზნესმენ-დეპუტატებთან, არამედ ბევრ სხვა ოლქშიც, და ამ წაგების მიზეზებში წამყვანი ადგილი სულაც არ ეკავა ამომრჩევლის მოსყიდვას მათი ფულით, რომელსაც წინასაარჩევნოდ არც თუ ხელგაშლილად ხარჯავდნენ. საკუთარი ბიზნესების დაცვის მიზნით ასეთი დეპუტატების „ნაციონალური მოძრაობიდან“ წასვლა და ამ გზით „ოცნების“ საკონსტიტუციო უმრავლესობის შექმნა, როგორც ჩანს, არჩევნებამდე დიდ პრობლემად არ ეჩვენებოდა ბიძინა ივანიშვილს, მაგრამ როცა საქმე კონსტიტუციაში ცვლილებებამდე მივიდა, აღმოჩნდა, რომ ამ ნაბიჯზე წამსვლელი ყველა არ იყო, - სააკაშვილს აღმოაჩნდა სხვა, კოალიციის ლიდერისათვის უცნობი ბერკეტები მათ „დასაბმელად“.

ცხრა თვის შემდეგ, როგორც ბუნების წესია, „კოჰაბიტაციაც“ დღის სინათლეზე გამოჩნდა. სახელმწიფო სტრუქტურებიდან, მ.შ. ძალოვნებიდან ყოფილი „ზონდერები“ და სააკაშვილის რეჟიმის ერთგული მსახურები არათუ დაითხოვეს, დააწინაურეს კიდეც,  მომხრეთა მხრიდან საპროტესტო შეძახილების მიუხედავად.  მაგალითად, ლაშა ამირეჯიბი ხშირად აქვეყნებდა ამგვარ ფაქტებს, მაგრამ, უმრავლეს შემთხვევაში მათზე რეაგირება არ ყოფილა. საკრებულოებში მყოფი „ნაციონალები“ კოალიციის პარტიებში გადაბარგდნენ, ზოგიერთმა კუდ-ელმა გამგებლის სავარძელშიც გადაინაცვლა. შეიქმნა მითი, რომ პრემიერ-მინისტრი ყოვლისშემძლე ხუხაშვილს (ან, მეორე ვერსიით, „რესპუბლიკელებს“) ინფორმაციულ ვაკუუმში ჰყავთ. შესაძლოა, არჩევნების შემდეგი პერიოდის საკადრო პოლიტიკაც გელა ხვედელიძეს დაბრალდეს, მაგრამ მეჩვენება, რომ ეს გაცნობიერებული მიდგომა იყო, რომელსაც შემსრულებლები, უბრალოდ, ახორციელებდნენ. ვგონებ, „ოცნების“ ხელმძღვანელობა იმედოვნებდა, რომ მას შემდეგ, რაც „კომპრომატების არქივმა“ მათთან დაივანა, ძველი კადრები ახალ ბატონსაც ისეთივე ერთგულებით მოესახურებოდნენ, როგორც ძველს. გასაგებია, რომ გაცილებით ადვილია სახელმწიფოს მართვა, თუ „ყურებიდან დაჭერილ“ უსიტყვო შემსრულებლებს ეყრდნობა მმართველი, ვიდრე „ბუნტავშიკებს“, რომლებიც ძველ ხელისუფლებასთან საბრძოლველად სჭირდებოდათ. ამიტომაც „ოცნების“ აქტივისათვის დასაქმების პერსპექტივა გაურკვეველი ვადით გადაიდო, გარდა იმ შემთხვევებისა, ვისაც მინისტრებთან ან პარლამენტარებთან ნაცნობ-ნათესაობა დაეხმარათ. აქ, უნებურად, გაგვახსენდება ლამის 100 წლის წინანდელი „კადრები წყვეტენ ყველაფერს!“

შედეგმა არ დააყოვნა და 1 მაისს, როცა დემონსტრანტი სტუდენტები პოლიციამ ძველი მეთოდებით, „ზონდერების“ გამოყენებით დაარბია, რაც ამ მშვიდობიანი აქციის მიმართ გადამეტებული ძალადობა იყო, კუბლაშვილის სასამართლომ მშრომელთა უფლებების დასაცავად გამოსულ ღარიბ „ანარქისტებს“ სასწრაფოდ აჰკიდა 400-ლარიანი ჯარიმები. რამდენადაც ამის რეალური საჭიროება არ იყო და საპირველმაისო დემონსტრაციის დაშლას ევროპის სოციალისტებში გაწევრიანების მსურველ „ქართული ოცნება-დემოკრატიულ საქართველოსთვის“ საერთაშორისო ასპარეზზე მხოლოდ ზიანის მოტანა შეეძლო, გაჩნდა ეჭვი, რომ მინისტრი საკუთარ უწყებას საკმარისად ვერ აკონტროლებს და პოლიციის ეს „არაროპორციული ქმედება“ მის წინააღმდეგ იყო მიმართული. ეს დადასტურდა მისი პირველი მოადგილის მიერ ჟურნალისტ გიორგი ფარესაშვილის პირადი ცხოვრების ამსახველი კადრების „კუდ-ის არქივიდან“ უკანონო ამოღებითა და ინტერნეტში განთავსებით.  დაზარალებული აშშ ელჩს რიჩარდ ნორლანდს შეხვდა იმ დღეს, როცა თბილისში სტუმრად აშშ ფედერალური საგამოძიებო ბიუროს ხელმძღვანელი რობერტ მიულერი იყო ჩამოსული რაღაც „განსაკუთრებით საიდუმლო მისიით“. ამ ვიზიტის შემდეგ ჩვენს პრემიერს უხასიათობა დაეტყო, რაც ჩანდა როგორც პრეზიდენტობის კანდიდატად მარგველაშვილის დასახელებისას, ისე ჟურნალისტებთან პრეს-კონფერენციაზე, სადაც განსაკუთრებით არ სიამოვნებდა „ხვედელიძის საქმესთან“ დაკავშირებული კითხვებზე პასუხის გაცემა.

მმართველმა გუნდმა გელა ხვედელიძეს „ღვაწლი დაუფასა“ და ბრალი მხოლოდ სსკ 157-ე მუხლის მე-3 ნაწილის "დ" პუნქტით წაუყენა, ანუ პირადი ცხოვრების საიდუმლოების ხელყოფისთვის, „თანამდებობის ბოროტად გამოყენება“, რაც ესოდენ ჩვეულია სამართალდამცავთათვის მოხელის დაკავებისას, არც კი ახსენეს.   სასამართლომაც, უკანასკნელი თვეების „მოდის“ გათვალისწინებით, 5000 ლარიანი გირაოს საფასურად გამოუშვა საკნიდან მინისტრის პირველი მოადგილე, რომელსაც პრემიერ-მინისტრის კანცელარიამ წინა დღის რიცხვით დაწერილი სამსახურიდან გათავისუფლების ბრძანება სასწრაფოდ დააწია. 

 ევროკავშირის მრჩეველმა ადამიანის უფლებათა დაცვის საკითხებში თომას ჰამარბერგმა 17 მაისისთვის დაანონსებული ჰომოფობიის საწინააღმდეგო აქციისა და მის მოწინააღმდეგეთა შეკრების თაობაზე განაცხადა:  "ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ აქციამ ძალადობის გარეშე ჩაიაროს, მე ვესაუბრე შინაგან საქმეთა მინისტრს და ისინი ყველაფერს გააკეთებენ, რომ შეტაკება არ მოხდეს, იმედს გამოვთქვამ, რომ დემონსტრანტებიც პატივს სცემენ გამოხატვის თავისუფლებას". ჰამერბერგის იმედები ჩვენმა შსს-მ ვერ გაამართლა, პოლიციამ ბარიერის ჯაჭვი გაუხსნა მღვდლებისა და ცალკეული პოლიტიკოსების მიერ შეკრებილ ათასობით მორწმუნეს, რომლებიც, ევროპელთა შეხედულებით, ბარბაროსულად დაერივნენ „უმცირესობათა უფლებადამცველებს“.

არასამთავრობო ორგანიზაციებმა და სახალხო დამცველმა თბილისის ცენტრში მომხდარი არეულობების პრევენციისა და აღკვეთის უუნარობაში პირდაპირ დასდეს ბრალი შინაგან საქმეთა სამინისტროს ხელმძღვანელობას. ყველასათვის ცხადი გახდა, რომ ეს ამბები უკვე მთელს მსოფლიოში გახმაურდება და მათი მიჩქმალვა, საპირველმაისო დემონსტრაციის დარბევის მსგავსად, ვეღარ მოხერხდება.

სოციალურ ქსელებში დისკუსიებისას ზოგმა მომხდარი „იდენტობის“ მიერ მოწყობილ პროვოკაციად მონათლა და მის უკან „ნაციონალური მოძრაობა“ დაინახა, რომლის აშშ-ში ვიზიტად მყოფი მათი ლიდერი სააკაშვილი, უეჭველია, სუპერსახელმწიფოს მთავრობის თვალში ამას ოპონენტი მთავრობის დისკრედიტაციისათვის ოსტატურად გამოიყენებს.  თუმცა, ჩვენი პრეზიდენტის ხელის შეშველება რად უნდა, როცა   აშშ-ის ელჩის მოვალეობის შემსრულებელი ბრიჯიტ ბრიკნი თავისუფლების მოედანზე იმყოფებოდა და საკუთარ თავზე იწვნია ამქვეყნად მშვიდობისა და სიყვარულის დასამყარებლად განკაცებულის თანამედროვე ქართველ მიმდევართა აგრესია.

ამდენად, „გარკვეულმა ძალებმა“, რომლებადაც შეიძლება ჩრდილოელი მეზობლისადმი სიმპატიაში შემჩნეული არასახელისუფლებო პოლიტიკური ძალები ჩავთვალოთ, პატარა გამოცდა ჩაუტარეს ხელისუფლების ძალოვნებს. აშკარაა, რომ რაიმე საბაბით „რევოლუციის“ ისცენირების შემთხვევაში პოლიცია, თავისი სპეცრაზმებითურთ, უძლურია დაიცვას წესრიგი და რამდენიმე ათას მომიტინგეს თავისუფლად შეუძლია დააშანტაჟოს ივანიშვილის მთავრობა, თუ ანაფორებსა და ჯვრებს ამოეფარება, - ტანკები აქ საჭირო აღარ იქნება. „ქართულ ოცნებას“ ბუმერანგივით უბრუნდება უშიშროების ყოფილ თანამშრომლებთან ჩახუტებით ხელისუფლებაში მოსვლის სიამოვნება.

        ჩემთვის, პირადად, ძალზე სამწუხაროა, რომ ხალხი თავის ენერგიას აგრესიად ანთხევს და ვერ ამჩნევს, რომ ზუგდიდში 55 წლის აფხაზეთიდან დევნილმა ნაირა ქარცხიამ უკიდურესი სიღატაკისა და ბანკის ვალების გამო თავი ჩამოიხრჩო. რა თქმა უნდა, მომავალში ყველა იმას მოიმკის, რაც დღეს დათესა...